Het verhaal van Aisha

“Ik heet Aisha. Ik ben 9 jaar oud.

Thuis was het soms moeilijk.

Mama zei dat ik sterk moest zijn.

Niet huilen.
Niet zeuren.

Ik wilde mama helpen.
Want mama was vaak verdrietig.

Mijn vader was vaak weg.
Later woonde hij ergens anders.

Soms was er bij ons thuis niet genoeg te eten.

En ik schaamde me voor mijn kapotte schoenen.

Op school had ik vaak heel veel honger.

Een keer pakte ik eten van een ander kind.

Ik wist dat het niet mocht.

Maar ik had honger.

Ik was ook vaak druk.
Ik kon niet goed stilzitten.
Mijn hoofd zat zo vol.

Toen kwam er ineens politie.

Ik moest mee.

Niemand had mij verteld waarom.

Ik dacht: heb ik iets fout gedaan?

Maar ik bleek uit huis geplaatst te worden.

Ik kom nu steeds op verschillende plekken terecht.

Daar zeggen mensen wat ik moet doen.

Maar ik snap niet waarom ik daar ben.

Ik mis mama.

En ik wil eigenlijk maar één ding:

Dat iemand mij vertelt wat er gebeurt.

En dat iemand mij vraagt wat ik wil en naar mij luistert.”